Wiem, irytujący w obecnej rzeczywistości tytuł, ale korzystam ze spokoju, który we mnie wstąpił i zapewniam Was, że jak zobaczycie u mnie artykuł pt.: „Wystrzeliłam się w kosmos. Nie wracam.” to będzie znak, że ów spokój mnie opuścił.

Czas jest trudny, więc i mnie dopada często emocjonalny rollercoaster, ale to właśnie on sprawia, że nie ustaję w poszukiwaniu sposobów na poprawienie swojego samopoczucia. To ono ma wpływ na to jak pracuje moja głowa i ciało, w jakiej jestem kondycji danego dnia, na ile jestem odporna na przeciwności, czy jestem wystarczająco efektywna, jakie relacje utrzymuję z otoczeniem i rodziną, tudzież w jakich barwach postrzegam najbliższą przyszłość.

W listopadzie napisałam artykuł o emocjonalnym liftingu i konkretnych sposobach na to jak poprawiam jakość swojej codzienności w czasie pandemii (znajdziecie go tutaj i poniżej), a dziś chciałabym dodać do niego jeszcze jeden ważny punkt, który tak naprawdę jest podstawą wszystkiego – chodzi o dobre, właściwe, pozytywne podejście do życia i siebie. Szczególnie wtedy, kiedy jest trudno i „siada” nam głowa.

Emocjonalny lifting, czyli jak budować swoją siłę i spokój w trudnych czasach

Ograniczamy swoje ciało, zamiast wykorzystać je do skakania, biegania, tańczenia, wariowania

Leżenie na kanapie z książką czy oglądanie filmu, sączenie wina przed kominkiem samotnie rozmyślając lub tocząc długie rozmowy z drugą osobą czy dłuższy sen o poranku to nie grzech, lecz potrzeba organizmu. Warto jednak i w tej kwestii zachować równowagę mobilizując się do aktywności, niezależnie od tego czy jest to ruch na świeżym powietrzu, spontaniczny taniec (ja lubię np. podczas porannego krzątania się, gotowania, przerw w pracy czy wieczorem) czy cokolwiek co nas aktywuje. Nasze ciało lubi ruch, radość i wariactwa, a głowa wszystko to co z tego wynika – najczęściej dobry nastrój.

Zakładamy ciepłe buty, zamiast pobiegać czasami gołymi stopami po śniegu

Ja wiem, że niektórych przeraża perspektywa postawienia gołej stopy na śniegu, podobnie jak morsowanie, ale zapytajcie tych, którzy to robią jak to wpływa na ich samopoczucie, nie mówiąc o zdrowiu. Jak wiecie morsuję od kilku lat razem z młodszą córką i obie to uwielbiamy, bo mówiąc kolokwialnie – robi to nam dzień. Po tych aktywnościach czujemy się szczęśliwe, pełne energii i wewnętrznie rozgrzane. I mówię to nie jako ciepłolubny człowiek, lecz zmarzluch. Wspominałam o tym ostatnio w relacjach na Instagramie, gdzie znajdziecie również wyróżniony album ze zdjęciami i filmikami z morsowania. Dla zachęty kliknijcie tutaj.

Nowy projekt #mójpierwszyraz. Kąpiel zimowa, czyli morsowanie (1 z 12)

Karmimy głowę złymi emocjami, zamiast czyścić ją i wypełniać ciszą

Nic tak nie pomaga w dzisiejszym świecie jak cisza, ale za jej pojawienie się w naszej głowie odpowiadamy MY. Moim sposobem na jej tworzenie jest wyłączenie telewizora, słuchanie ulubionej muzyki, oddanie się swoim pasjom, przepuszczanie przez własny filtr napływających z zewnątrz wiadomości, unikanie ludzi, którzy rozsiewają negatywną energię.

Skąd akurat teraz „moda” i taki nacisk na techniki relaksacyjne? Przebywanie w ciszy, choćby przez 2 minuty, przyczynia się do spadku poziomu adrenaliny i kortyzolu we krwi, zmniejszenia ciśnienia i tętna, a więc również do odstresowania i relaksu.

Każdy z nas potrzebuje od czasu do czasu spokoju i ciszy, żeby oddać się własnym myślom i pobyć we własnym świecie.

Czy nasz umysł potrzebuje ciszy? O tym, że mniej znaczy więcej i dlaczego cisza to zdrowie

Przepełniamy serce lękiem, zamiast wypełniać je miłością

„Nic, naprawdę nic nie jest warte życia oprócz miłości”
Bonhoeffer Dietrich

Miłość to nasz budulec, lekarstwo na lęki, łzy, smutki i rozczarowanie życiem. Miłość to bliskość, a bliskość to czułość i intymność. Nie ma nic bardziej wzmacniającego i budującego nasze poczucie wartości i postawę niż uskrzydlające uczucie, czuły dotyk, ciepłe spojrzenie, zainteresowanie, wsparcie, przyjaźń i porozumienie dusz.

Miłości potrzebują wszyscy, dlatego tak wspaniale jest się nią dzielić. Brać i dawać. Dawać i brać. Więcej o miłości już wkrótce.

Pouczamy innych, zamiast rozwijać siebie

Sama często powtarzam, że pandemia i lockdown to czas zastoju, ale to również czas naszego rozwoju. Nigdy wcześniej nie mieliśmy chyba tyle czasu na przemyślenie swojego życia, swojej drogi i weryfikację życiowych wartości. Ja też chciałabym wyjechać na jakąś branżową konferencję, pójść na szkolenie, spotkać się z ludźmi, żeby omówić nowe projekty, w końcu zrealizować swoje cele, które wymagają zniesienia obowiązujących obecnie pandemicznych obostrzeń, ale nie jestem jedyną osobą, którą to boli i ogranicza.

Część z tych rzeczy mogę zrealizować samodzielnie w domu albo online i robię to, ponieważ jest to dla mnie ważne. Przywiązuję dużą uwagę do osobistego rozwoju, bo sprawia mi to nie tylko satysfakcję, ale też dużo radości i napędza do kolejnych działań. Poznaję też fajnych ludzi.

Wykorzystajmy ten czas, czas wielkich zmian w życiu nas wszystkich, na to co może przydać się w przyszłości, przygotować grunt pod nowe, zaowocować naszymi osobistymi sukcesami.

Co zdrowego możesz zrobić dla siebie w nadchodzącym tygodniu?

Śmiejemy się z innych, zamiast śmiać się z siebie

„Dystans, k…., dystans, bo inaczej wszyscy umrzemy!” To powiedzenie nabrało w ostatnim czasie szczególnego znaczenia, a przebywanie z samym sobą lub w gronie najbliższych, nawet tych najukochańszych osób, przez 24 godziny na dobę, potrafi czasami doprowadzić do szału, dlatego wrzućmy na luz.

Zawsze byłam dumna i cieszyło mnie to, że stworzyłam rodzinę wielodzietną (oczywiście wespół w zespół z mężem), ale daję słowo, ta wielodzietność szczególnie jest fajna podczas pandemii i lockdownu/ów. Nawet jeśli dzień rysuje się do bani i ciężko znieść mi kolejne przeszkody, w domu zawsze znajdzie się ktoś kto mi poprawi humor. A już na pewno mogę liczyć na swojego syna i męża, którzy uwielbiają żartować i cisnąć ze mnie bekę, kiedy zaczynam wymyślać problemy nie z tego świata. Kiedyś się na to obruszałam, teraz sama mam z tego ubaw.

Zamykamy się w sobie, zamiast otwierać się na świat

Jak być otwartym na świat, kiedy jesteśmy zamknięci w domach? Jak ufać, kiedy nasze zaufanie zostało zburzone? Jak wierzyć, kiedy nie widać poprawy sytuacji, w której się znaleźliśmy? W końcu jak być otwartym na ludzi, kiedy nie możemy się z nimi spotykać?

Pandemia zweryfikowała wszystko to co zbudowaliśmy wcześniej. Mogłabym zrobić tu długi wywód, ale powiem krótko – ograniczenia, które na początku bardzo źle znosiłam, zmaganie się z kryzysami, których doświadczyłam, emocje, z którymi się zmierzyłam, sprawiły, że czuję się zmęczona tą sytuacją i tak bardzo chcę ją zmienić, że jestem dużo bardziej otwarta, kreatywna i odważna niż wcześniej. Chcę więcej doświadczać, przeżywać, próbować, smakować, zachwycać się i inspirować. Tego właśnie oczekuję od życia, a nie poczuję go zamykając się w sobie.

Wiem, że świat ma to zaoferowania znacznie więcej niż jestem w stanie to sobie wyobrazić, dlatego postanowiłam to sprawdzić.

A Wy jak, trzymacie się jakoś? Jak z Waszym pozytywnym podejściem do codzienności? Pewnie miewacie różne dni i chwile, ale grunt to nie poddawać się i pracować nad tym, żeby było lepiej. Cóż nam pozostało? Podobno wszystko przemija 😉